Fantom jest modelem części lub całego ciała, przeważnie naturalnej wielkości, używany do ćwiczeń w udzielaniu pierwszej pomocy, wykonywaniu zabiegów chirurgicznych lub położniczych oraz demonstracji anatomii.

Pierwszy nowoczesny fantom na świecie wprowadzono na rynek w 1960 roku. Opracowany został przez lekarzy – Petera Safara Oraz Jamesa Elma we współpracy z norweskim konstruktorem manekinów wykorzystywanych w szkoleniach wojskowych – Asmundem Laerdalem. Podczas kreowania modelu jedną z najważniejszych rzeczy było wybranie twarzy. Tutaj też przyszła z pomocą bardzo popularna w XIX wieku twarz kobiety, której nie udało się uratować. Twarz, której gipsowy odlew był ozdobą salonu teściów Laerdala, i którą od niemal sześćdziesięciu lat nazywamy imieniem Anne.

Historia fantoma do nauki resuscytacji — tę dziewczynę całował już każdy!

Nieznajoma z Sekwany

W XIX-wiecznym Paryżu, na brzegu rzeki Sekwany zostało znalezione ciało młodej kobiety. Nie posiadała ona żadnych obrażeń, nic nie wskazywało na to, że została zamordowana. Zaczęto zatem podejrzewać, że dziewczyna popełniła samobójstwo.

Ze sprawozdania patologa wynika, że w chwili śmierci miała około 16 lat, jej twarz wyglądała jak anioł, była delikatnie uśmiechnięta – przypominała Mona Lisę, była bardzo delikatna. Patrząc na nią, można było pomyśleć, że zapadła w bardzo głęboki i spokojny sen, z którego niebawem miała się wybudzić. 

Według historii powtarzanej przez Francuzów od niemal 150 lat wyraz twarzy dziewczyny był tak spokojny, a uśmiech tak hipnotyzujący, że lekarz postanowił go uwiecznić, wykonując gipsowy odlew jej twarzy. Z uwagi na fakt, że dziewczyna pozostawała niezidentyfikowana, wystawiono jej zwłoki na światło dzienne – aby ułatwić i przede wszystkim przyspieszyć proces zwrócenia jej tożsamości, i pochowania pod jej nazwiskiem.

Pośmiertna maska Nieznajomej z Sekwany bardzo szybko stała się hitem wśród paryskiej bohemy. Jej kopie bardzo szybko się rozpowszechniły. Historia dziewczyny, a także jej wizerunek, były bardzo chętnie wykorzystywane w literaturze i sztuce.

W taki sposób twarz młodej, niezidentyfikowanej do dnia dzisiejszego dziewczyny, znalazła się na nowoczesnych urządzeniach służących do nauki ratowania życia. Szacuje się, że od 1960 roku, tj. od wprowadzenia na rynek CPR Anne, do roku 2012, na manekinie trenowało od 300 do 400 milionów osób.